Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2001

Άνθρωποι

Στο καταπονημένο παιδί
στο είδος των ανθρώπων που τόσο κινδυνεύει
με ενδοιασμούς τώρα στέκουν
λυπούμενοι τους εαυτούς τους
ακούγοντας τις λέξεις των πιθήκων
που πήραν ανθρώπινη μορφή
ξένα έθνη πάνω απ' τα κεφάλια μας

Το να είσαι διαφορετικός ειναι προσβολή
το να είσαι κάποιος άλλος από αυτον που θέλουν είναι επίθεση
σήμερα η ανθρωπότητα χρειάζεται μόνο τη μάζα
ελεγχόμενη ευθέως και όχι με δακρυγόνα
οποτε, ας βομβαρδίσουμε μερικούς γαμιόληδες
πολλοί θα χαρούν
να ξεφορτωθούμε από αυτό το τσιμπούρι

Ήρθες ξανά φίλε μου
πέταξες πάνω από βουνά και κοιλάδες
βούτηξες στις βαθειές λίμνες και στις θάλασσες
στα πιο μεγάλα υφαίστεια
στο κέντρο της γής
και ήρθες πίσω στη γή
ετών 27
θεέ του οίνου
με γέλιο και μυστικές σκέψεις
ο συγγραφές δεν ξέρει τι παραπάνω να πεί...

Οι άνθρωποι αγαπούν να απλοποιούν
γιατί δεν είναι ικανοί να καταλάβουν
ποτέ δεν είχαν κάτι μέσα στο αδειο κεφάλι τους
χρειάζοταν πάντα κάποιον οδηγό
να τους πάρει από το χέρι και να τους δείξει τα πάντα

Το να φέρεις στο κόσμο ένα παιδί
και να έχεις τη τιμή να το θάψεις ταυτόχρονα
σε αυτό το τάφο που όλοι ζουμε σήμερα και αποκαλούμε "κόσμο"

Είμαστε μερμύγκια που προσπαθούμε να σκάψουμε ακόμα πιο βαθιά
να βρούμε μια πιο ζεστή πέτρα να αράξουμε και να βάλουμε τη βασίλισσά μας

Αλλά οι πέτρες είναι πάντοτε κρύες...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2001

Μοιρολόι

Χαμένος σε αναμνήσεις
σε όνειρα, σε οράματα
ένα πρόσωπο καίει τη καρδιά μου
ένας παλιός χαμένος εαυτός μου
σχηματίζει αλυσίδα
δεν είναι δίκαιο
δεν είναι καθαρό
η βροχή μόνο καθαρίζει το λαιμό μου

Είναι ένα χάπι που απλά δε μπορώ να καταπιώ
Την αγαπώ αλλά δεν υπάρχει
τη χρειάζομαι αλλά δε την βρίσκω
Που είναι;

Κάποιος κάτω στο δρόμο ουρλιάζει
κυνηγάει τα πουλια της ευτυχίας
εξόριστος στέκω από τον εαυτό μου
Την αγαπώ αλλά δεν υπάρχει
Τη χρειάζομαι αλλά δεν τη βρίσκω
Που είναι;

Που είσαι όμορφε διάολες;

Παλαιότερα περπατούσες μέσα στο όνειρο
καθόσουνα δίπλα μου, παραβλέποντας με
με τα μπλε μάτια σου γεμάτα μίσος
και τώρα νεκρή κάπου κείτεσαι και δεν υπάρχεις

Τότε τουλάχιστον σε έβλεπα
τώρα εξαφανίστηκες
και έφυγα τρέχοντας για τα γκρίζα βουνά
χρειάζομαι τη χάρη σου για να γιατρέψω τη καρδιά μου
δώσε μου πισω τη ψυχή μου που έκλεψε ο θάνατός σου
βρέξε τα ξεραμένα χείλη μου με ζωή

Ξεχασμένος τώρα περιπλανιώμαι
σαν ένα πεινασμένο τέρας
προσπαθώντας να πνιγώ στους αφρους των κυμμάτων
να ανακυριχθώ απελεύθερος.

Που είσαι κρυμμένη;

Πεθαίνω..

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2001

Ζωή και Ελευθερία

Είμαι θεός και ο εαυτός μου είναι ο μόνος προσκυνητής μου

Χρειαζόμαστε τίτλους;

Βασιλιάδες;
Ευγενείς;
Σκλάβους;
Αφέντες;

Όχι...

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι τους εαυτούς μας
την ελευθερία της επιλογής
την ελευθερία της θέλησης
την ελευθερία του λόγου

Το πασάλειμα δεν είναι καλοδεχούμενο στην κοινωνία μας

Στην κοινωνία μου...
Είμαι το μόνο της μέλος...
μπορώ να σου δείξω τη πόρτα...
μόνο αν μου δείξεις και εσύ μία...

Δεν είμαι προφήτης ή ιερέας
απλά θέλει χρόνο για να καταλάβεις
τη ροή των πραγμάτων και όλα τα συναφή
τους δρόμους της ζωής
και ακόμα και αν είσαι εμπειρός, δεν έχει σημασία
πάντα θα κάνεις λάθος
γιατί η ζωή είναι μεγάλη και απέραντη
για να μπορέσουν τα πεπερασμένα μυαλά μας να καταλάβουν

Οπότε ζήσε τη ζωή
και να χαίρεσαι την κάθε ανακάλυψη
θα είσαι πάντα ένα βήμα πιο κοντα
και ένα βήμα μακρύτερα

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2001

Μεθυσμένη παρωδία ενός κατατρεγμένου μυαλού
καταχριστική συνειδητοποίηση της ωμότητας
ο τάφος μου ειναι τεράστιος και γεμάτος πτώματα
ο Μότσαρτ έγραψε το Ρέκβιεμ του για το είδος μου
Και το παιδί ρώτησε το πατέρα του
"Μπαμπά τι είναι η ζωή;"
Και ο πατέρας το κοίταξε με ζήλια
γιατί ποτέ δε το είχε αναρωτηθεί αυτό
και μέσα στο ζόρι του να βρεί απάντηση
σκέψεις θολές τον συνεπήραν και σκέφτηκε

"Τι να πω στο παιδί μου;
 Τι παράδειγμα να δώσω;
 Η ζωή είναι βαρετή,
 Η ζωή είναι κόλαση
 Η ζωή είναι παράδεισος
 Η ζωή είναι αγάπη
 Η ζωή είναι πόνος
 Τι από όλα αυτά να επιλέξω να του πω;"




Και έτσι απόφάσισε διπλωματικά
¨Η ζωή είναι ότι τη θέλεις εσύ να είναι"


Και έφυγε ικανοποιημένος από τα λόγια του

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2001

Για αυτούς που δε γνωρίζουν
για αυτούς που δε ξέρουν τίποτα απο φιλοσοφία και ποίηση
για αυτούς που ποθούν χρήματα και χρυσές αλυσίδες
το βασίλειό μου είναι λιτό και βάναυσο
μη φιλικό προς αυτούς τους μοιάζει σαν ενα πτώμα
που σαπίζει με σκουλίκια να κατατρώνε τα όργανά τους

Μα για αυτούς που περνούν τις πύλες του
και εισέρχονται στα σκοτεινά εδάφη μου
δε θα θελήσουν να φύγουνε ποτέ
δε θα το χρειαστούν όπως και να έχει...

Άτιτλο

Κάνε με να νιώσω αληθινός
και πλήρης ξανά
να επιθυμίσω κάτι που δεν υπάρχει πια

Χαρισματικοί ηγέτες που μας καθοδηγούν
μας μαθαίνουν πως να συμπεριφερόμαστε
σε αυτό το εύθραυστο χάος στο μυαλό μας
ποθώντας κάποιον να σώσει το παιδί μας
Η μοίρα ειναι κακιά όταν έχει να κάνει με ήρωες

Πρέπει να σφυρηλατηθούμε στις φλόγες της κόλασης
για να γίνουμε ρομφαίες των αγγέλων...